W ramionach trzyma ł

cia ło ojca. Star ł szcz ą tki Quarrenki z jego twarzy jak ąś szmat ą , cały czas maj ą c nadziej ę, że za chwil ę ojciec otworzy oczy i powie, że nic mu nie jest. Dwie sczernia łe dziury w klatce piersiowej wydawa ły si ę patrze ć na niego. Po- cz ątkowo przypomina ły mu uk ąszenia ż mii, nagle jednak łypn ęły jak oczy. Jedno zmieni ło kolor na lodowato niebieski, drugie zap łon ęło wulkaniczn ą czerwieni ą. Ś wiat zamgli ł si ę na chwil ę, a potem wszystkie barwy stopi ły si ę w l śni ą cą biel, jak wtedy, gdy lecia ł w nadprzestrzeni. Nagle ockn ął si ę i zorientowa ł, ż e stoi przed Ysann ą Isard w o ślepiaj ącym biel ą pomieszczeniu. Zmarszczy ła brwi. - To fascynuj ące, jak ka ż da z sesji twojego przes łuchania ko ń czy si ę nieodmiennie wspomnieniami o śmierci ojca.